Dag drie in de regen naar st Jean pdp

De aankomst in de refugio was bijzonder. Er was niemand .  .  . Deur stond open, register lag klaar, ingevuld, bed gevonden, accu oplader aangezet, douche, was gedaan, nog steeds niemand. Het was een 'donativo' dus geen vaste prijs, tientje dus. Komt daar Severine binnen. Normandië, ik schat 25 jr.  Omdat het een piepklein dorpje is zonder Aldi, AH of Nettorama stel ik voor samen een pelgrimsmenu te gaan scoren in de herberg. Nee dus, zij bleek een 100% Coeliakie patiënt, bleef zelf rijst koken en meegebrachte spulletjes. Ik kreeg van de inmiddels binnengekomen gastvrouw een half stokbrood voor morgenvroeg en mocht eieren bakken, dat kan ik goed! Legde het stokbrood op een plank van de kopjes, Severine schudde van nee, ging haar kopje speciaal afwassen. Toen dacht ik: waar ken ik dit van.  .  .   . We hebben nog lang gepraat nadat ik m'n pelgrimsmenu had gegeten, (dat was ook 'très amusant ´ (komt later)),
zij vertelde over het leven als jong volwassene met de gluten en de gevolgen daarvan. Ik heb haar de foto van 'ma petitie fille Roos à  l'hôpital ´ laten zien, ook wat ik probeerde te doen voor 'glutenvrij', begreep alles. De volgende ochtend (wat heeft zij gegeten?) stond ze al klaar om te vertrekken, -hele dag regen!! - ze had m'n stokbroodje al klaargelegd, en weg was ze!
Zo gaat dat in de Camino. Ik begin op stoom te komen.