Dag drie, special

Wat een feest gisteren in m'n Franse refugio. Het leek wel een hotel met ****.
Achteraf bleek, dat de refugio net was geopend als officiële pleisterplaats voor pelgrims, (ja,  zonder credential kom je er niet in) en dat moest gevierd worden.
Heerlijke zelfgemaakte paté de fois, zure pepers erbij, stokbrood, daarna koude asperges uit Les Landes (ik ben er vandaag langsgereden, kilometers groot, erboven van die rijdende sproeiinstallaties) weer nieuw stokbroodje, en net toen ik dacht ik heb genoeg kwam de spaghetti met weer zelfgemaakte sauce, en ze bleef maar opscheppen, terwijl de baas al weer z'n tweede Bordeaux ontkurkte. Wauw, wat een verwennerij. Als toet een aardbeienmelange met echte slagroom, en als uitsmijter koffie met een likeurtje. Hij hield er zelf ook wel van . . . .  Enfin, vanochtend ontbeten, stokbrood met jam en koffie, afscheid en een donativo. (betekent, dat je zelf bepaalt wat je wilt geven voor diner, slapen en ontbijt. (€ 30, we zijn tenslotte arme pelerins!)).
Normaal is: pelgrimsmenu ( wat de pot schaft) € 10, slapen stapelbed € 10, met ontbijt € 15)

Vandaag de hele dag de warmte opgesnoven. Precies het tegenovergestelde van de winterperiode tijdens mijn Amstel Gold oefenritjes. Je voelt de warme wind als een deken over je heen, maar het wordt niet te warm omdat je op de fiets zit, die robuuste Flyer. In de verte zijn de Pyreneeën al zichtbaar, het lijken wel donkere wolken. Ook de eerste echte peregrinos gezien op die eindeloze lange kaarsrechte D- wegen die Les Landes zo kenmerken. Tjonge, ik kom even langszij, zeg Buen Camino, mensen schrikken ervan, want ze lopen half in trance zonder iemand om zich heen, dan ben ik al weer weg, hun verbaasd achterlatend. . .